Πόσοι καλλιτέχνες με μικρή, ή μεγάλη πορεία (δεν έχει σημασία το μέγεθος) της καριέρας τους, αυτές της Άγιες ημέρες θυμούνται τους ευεργέτες τους, έτσι ώστε έστω και με ένα τηλέφωνο να τους δώσουν ευχές από καρδιάς;;; Στην έρευνα που έκανα τις ημέρες των εορτών ανακάλυψα λίγους ως ελάχιστους που διαθέτουν πραγματική ευαισθησία και φιλότιμο, απέναντι σε ανθρώπους που τους βοήθησαν να φτάσουν εκεί που βρίσκονται σήμερα. Στους περισσοτέρους καλλιτέχνες κυριαρχεί το καβαλημένο καλάμι, που το ανεβαίνουν συνεχώς, σαν αχόρταγα πουλιά που πετούν στα σύννεφα, παίρνοντας μαζί τους και τις αυλές που συνεχώς αυξάνοντα από ανθρώπους σκουπίδια, οι οποίοι ζουν κα βασιλεύουν μόνο για την αρπαχτή, αφήνοντας πίσω στην γη ανθρώπους με αξία.
Δυστυχώς με τέτοιες φάρες γέμισε και συνεχίζει να γεμίζει ο καλλιτεχνικός χώρος. Πρόσφατο παράδειγμα είναι αυτό ενός γνωστού καλλιτέχνη, πρώην μπάρμαν. Άνθρωπος που γνώριζε πολύ καλά το αντικείμενο, τον πήρε από το Bar και τον έκανε πρώτο όνομα σε πίστα, όπως και στην δισκογραφία. Τα πρώτα χρόνια δεν τσιγκουνεύτηκε, ξόδεψε πολλά χρήματα από την τσέπη του, αρκεί να τον φτάσει εκεί που βρίσκεται τώρα.
Ο πρώην μπάρμαν έγινε μεγάλη φίρμα, χόρτασε χρήμα και δόξα, αλλά πάντα είχε μέσα του, την αχαριστία. Πήρε κοντά του λαμόγια, έκανε πέρα τους καλούς φίλους που είχε, και τον άνθρωπο ο οποίος τον έκανε τραγουδιστή, τον έχωσε βαθιά στην κατάψυξη.
Εν πάσει περιπτώσει ο καθένας χτίζει με ότι υλικά διαθέτει. Όμως τις εορτές αυτές που όλοι δίνουμε, παίρνουμε ευχές και γεμίζουμε με δύναμη,κουράγιο, ούτε αυτές οι ημέρες δεν λύγισαν, δεν συγκίνησαν τους καλλιτέχνες, που έχασαν την ανθρωπιά τους.
Έτσι και ο πρώην μπάρμαν γιατί να θυμηθεί;;;; Αυτά παθαίνουν πάρα πολλοί άσπονδοι καλλιτέχνες από το πολύ καβάλημα του ζαχαροκάλαμου. Όλοι αυτοί φαίνεται ότι ξεχνούν, “….Ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει…” και αντίστροφα.
Αυτό συνέβη και με τον πρώην μπάρμαν και νυν φιρμάτο της πίστας, ο οποίος σιγά – σιγά πέφτει, όπως και η ψυχολογία του τελευταία. Γι΄ αυτό θα τον συμβουλεύαμε όσο ακόμα είναι όρθιος στα καλλιτεχνικά δρώμενα να βάλει στο ρεπερτόριο του και το άσμα,
“…..Στην Ελλάς του 2006 γίναμε όλοι βασιλιάδες, σοβαροί τραγουδιστάδες…”
Ε΄… ρε Στελάρα και Αντώνη Βαρδή, πόσο διορατικοί ήσασταν !!!!
