Σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Γκιζώτη

Μετά τους δύο επιτυχημένους κύκλους παραστάσεων την περσινή σεζόν, η παράσταση Εσωτερικό επιστρέφει και πάλι στο “Πάνω Σπίτι” (Λεωφ. Αλεξάνδρας 37) για 5 μόνο παραστάσεις από τις 14 Οκτωβρίου.

Μια οικογένεια προσπαθεί να αναδιαπραγματευτεί το τραύμα που έχει προκαλέσει η αυτοκτονία της κόρης τους πριν χρόνια ώστε να καταφέρει να το εξυγιάνει και να συμβιβαστεί με την απώλεια. Τα μέλη, μέσα από τη διαδικασία της αναπαράστασης, επισκέπτονται και αναμετριούνται εκ νέου με το τραγικό συμβάν.

Στο έργο του Μαίτερλινκ οι ήρωες βρίσκουν το κορίτσι πνιγμένο και αναλαμβάνουν το καθήκον του αγγελιαφόρου του νέου. Στέκουν έξω από το σπίτι της οικογένειας και παρατηρούν την ευτυχία που επικρατεί στο σπιτικό. Πρόθεση της παράστασης είναι η ταύτιση των παρατηρητών και των παρατηρούμενων. Οι ήρωες του έξω παρατηρούν τους εαυτούς τους -σε μια άλλη εποχή, στιγμές πριν την αναγγελία του θανάτου, σε μια εποχή ευτυχισμένη- και αναπολούν.

  Προασπίζοντας τους εαυτούς τους με ρόλους που επιλέγουν να υποδυθούν προσπαθούν να  προσεγγίσουν το τραύμα τους με μια εξωτερική ματιά, σχεδόν σαν ξένοι, σαν θεατές. Παρόλη την προσπάθειά τους όμως η ταύτιση είναι αναπόφευκτη και η διαδικασία της εξυγίανσης επίπονη.

Το σύμπαν του εσωτερικού, μια μακέτα (ως το αλλοτινό σπίτι της οικογενείας) όπου τα πρόσωπα αναπλάθουν μέσα της στιγμές του οικογενειακού βίου. Οι φιγούρες που χρησιμοποιούν φαντάζουν σαν αποκόμματα παλιών, θολών φωτογραφιών της οικογένειας· οικίες και συνάμα απόκοσμες. Αντίστοιχα, ο περιβάλλων χώρος του «Πάνω Σπιτιού» ως το τωρινό σπίτι της οικογένειας δημιουργεί μια αντίστιξη σε σχέση με τη μικρογραφία του αλλοτινού σπιτιού. Το δίπολο των δύο ενεργών χώρων λειτουργεί ως μια παράλληλη αφήγηση που συνάδει απόλυτα με το δίπολο ευτυχίας-δυστυχίας που εισάγει ο Μαίτερλινκ.

Η ευτυχία, για τον Μαίτερλινκ, γίνεται πολύ τραγικότερη της δυστυχίας, γιατί απαιτεί πολλά περισσότερα από τον άνθρωπο. Η δυστυχία, πλέον, καραδοκεί σε κάθε γωνιά, έτοιμη να κατασπαράξει κάθε ευτυχία που μπορεί να βρίσκεται μέσα μας. Έτσι η ευτυχία πλέον γίνεται εφήμερη, γίνεται εύθραυστη και δυσεύρετη και όσο περνούν τα χρόνια μαθαίνουμε και ζούμε δίχως αυτή· δεν την έχουμε ανάγκη. Εκείνο που είναι το πιο σπαρακτικό στο Εσωτερικό, εκείνο που συνταράσσει και απελπίζει τους μάρτυρες έξω από το σπίτι, δεν είναι το δραματικό τέλος εν εξελίξει, αλλά πολύ περισσότερο η τρομακτική θέα της ευτυχίας.

Συντελεστές

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης

Σκηνοθεσία, δραματουργία, φωτισμοί: Παναγιώτης Γκιζώτης

Μουσική: Δημήτρης Ροΐδης

Σκηνογραφία: Μαίρη Βασιλάκη

Κοστούμια: Στέβη Παχή

Οργάνωση παραγωγής: Librart Performing Arts Ensemble

Εκτέλεση παραγωγής: Μαριάννα Ράντου

Παίζουν: Δήμητρα Καραγιώργου, Κωσταντής Μιζάρας, Γκαλ Ρομπίσα, Μαρία Χατζηχριστοδούλου