Προωθούν την εσωτερική πτώχευση για να αποφύγουν την εξωτερική. Ούτως ή άλλως μια επί της ουσίας χρεωκοπημένη χώρα σαν την Ελλάδα, δεν έχει και πολλά περιθώρια επιλογών:
Η τους δανειστές της θα ρίξει ή θα φορτώσει τα βάρη στο λαό.
Με την ενεργό συμμετοχή και προτροπή των «φίλιων» δυνάμεων ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ που δεν θέλουν να χάσουν τα λεφτά τους, προτιμά το δεύτερο.
Κανείς όμως δεν ρώτησε τους έλληνες πολίτες αν θέλουν να χάσουν τα λεφτά τους και πολύ περισσότερο τα δικαιώματά τους για να σωθεί η χώρα.
Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι αν ετίθετο τέτοιο θέμα η απάντηση θα ήταν συντριπτικά αρνητική.
Ολοι θα έλεγαν ότι την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την προκάλεσαν ενώ από τους πιο ακραίους δεν θα λείψουν και οι κραυγές του τύπου «φέρτε πίσω τα κλεμμένα».
Όλα τα άλλα περί αποκατάστασης της ανταγωνιστικότητας και περί επιστροφής στην ανάπτυξη σε σύντομο χρονικό διάστημα, μπορεί να απασχολούν έντονα τους εγκέφαλους και τους σχεδιαστές της οικονομίας, ο κόσμος όμως τα ακούει βερεσέ.
Ποιο πολύ τον απασχολεί το μέλλον στη δουλειά ή στο μαγαζάκι του για όσους έχουν ακόμη την τύχη να μην έχουν πέσει στα χρέη ή την ανεργία, παρά η τύχη της χώρας που σίγουρα δεν εμπνέει σιγουριά.
Η επιταχυνόμενη εσωτερική πτώχευση λοιπόν, θα είναι το γήπεδο όπου έχει αποφασιστεί να δοθεί η μάχη της επιβίωσης από τους ισχυρούς προστάτες με εκτελεστικό βραχίονα την κυβέρνηση και τους ομονοούντες ή διαφωνούντες υπουργούς.
Και επειδή αυτό δεν φτάνει θα βγουν στη σέντρα των δελτίων των 8 κάποιοι φοροφυγάδες για να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίσθημα, ίσως πουληθούν (μάλλον παραχωρηθούν προς εκμετάλλευση) κάποια φιλέτα στις παραλίες για να ηρεμήσουν οι πιστωτές μας και η ζωή θα τραβήξει πάλι μπρός.
Αφήνοντας πίσω της χιλιάδες θύματα, όχι βέβαια από την ευγενή τάξη των πολιτικών και των καταφερτζήδων που έχουν κάνει τα κουμάντα τους και θα παρακολουθούν το δράμα από απόσταση ασφαλείας. Αλλωστε είναι γνωστό ότι τις κρίσεις τις προκαλούν οι μεγάλοι και τις πληρώνουν πάντα οι μικροί…
