Σταύρος Π. Ψυχάρης
Η σύγχρονη πολιτική ιστορία διδάσκει ότι τα κόμματα στην Ελλάδα γηράσκουν, ασθενούν και θνήσκουν – προσκαίρως: μια αόρατη δύναμη επιβάλλει τη «μετεμψύχωσή» τους!
Ετσι το Κόμμα των Φιλελευθέρων διά της Ενώσεως Κέντρου έφθασε στο ΠαΣοΚ και το Λαϊκόν Κόμμα διά του Ελληνικού Συναγερμού και της ΕΡΕ έφθασε στη Νέα Δημοκρατία.
Δύο ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες είχαν τη δύναμη και την τόλμη να «κατεδαφίσουν» χωρίς προφανείς λόγους τα κόμματά τους και να προτείνουν στον λαό νέα σχήματα.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής «κληρονόμησε» τον Ελληνικό Συναγερμό (του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου) για να τον διαλύσει και να συστήσει την Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση. Την οποία είκοσι χρόνια αργότερα θα καταργήσει για να προτείνει τη Νέα Δημοκρατία.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα αρνηθεί την Ενωση Κέντρου, θα προκαλέσει το τέλος της και θα δημιουργήσει το ΠαΣοΚ, στο οποίο θα ενταχθούν προοδευτικά όλοι οι ψηφοφόροι του Κέντρου, που θα πάρει την εξουσία για περισσότερο από μία εικοσαετία.
Στην περίοδο αυτή του δεύτερου ημίσεος του 20ού αιώνος και ως σήμερα έγιναν διάφορες προσπάθειες δημιουργίας «νέων» πολιτικών κομμάτων, που «ξεφύτρωσαν» κυρίως από τον χώρο της Δεξιάς ή του Κέντρου.
Σε λίγα χρόνια (1977-1981) διαλύθηκε η (ακροδεξιά) Εθνική Παράταξη, που προσκαίρως μείωσε τη δύναμη της ΝΔ. Αργότερα, όταν ο κ. Μητσοτάκης πήρε την ηγεσία της ΝΔ, η συντηρητική παράταξη έζησε την κρίση της αποχωρήσεως ομάδας βουλευτών υπό τον κ. Κ. Στεφανόπουλο, που τελικώς δεν ευδοκίμησε.
Τέσσερα χρόνια έζησε και η πολυσυζητημένη Πολιτική Ανοιξη του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος επανήλθε τελικά στο «μαντρί» της Δεξιάς.
Δεν είχε καλύτερη τύχη το ΚΕΠ του κ. Δ. Αβραμόπουλου ο οποίος ομοίως επέστρεψε οίκαδε.
Αντιστοίχως απέτυχαν παταγωδώς και όλες οι διασπαστικές κινήσεις στον χώρο του ΠαΣοΚ. Τα σοσιαλιστικά όνειρα του Γεράσιμου Αρσένη έληξαν ταχέως.
Και το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα του Δ. Τσοβόλα (ο οποίος απεχώρησε από το ΠαΣοΚ εγκαλώντας τον Ανδρέα Παπανδρέου, πριν από την εποχή Σημίτη) είχε περιορισμένη διάρκεια.
Η Ιστορία δηλοί ότι ο ελληνικός Λαός προτιμά στην πλειοψηφία του τις καθαρές λύσεις. Ψηφίζει κυβέρνηση – λίγοι είναι εκείνοι που ρίχνουν ψήφο διαμαρτυρίας. Στην επιτυχή λειτουργία του δικομματικού συστήματος εδράζεται η πρόοδος της χώρας εδώ και τέσσερις σχεδόν δεκαετίες.
Η πιθανολογούμενη από ορισμένους «ιταλοποίηση» της πολιτικής ζωής θα σήμαινε οπισθοδρόμηση με άγνωστες συνέπειες. Οι εξελίξεις στον χώρο της Αριστεράς ασφαλώς επιδρούν στο πολιτικό σκηνικό.
Αλλά ο Γεώργιος Παπανδρέου στήριξε το μεγάλο λαϊκό κίνημα της δεκαετίας του ’60 στον «διμέτωπο» (εναντίον Δεξιάς και Αριστεράς) και ο Ανδρέας Παπανδρέου ποτέ δεν συζήτησε εκλογική ή κυβερνητική συνεργασία με την παραδοσιακή Αριστερά.
Σήμερα ορισμένοι μοιάζει να… θέτουν όρους για το αντίστροφο. Η εξουσία όμως δεν θα ανακτηθεί με «ενέσεις» εξ αριστερών. Αλλά με αληθή ανασύνταξη της Δημοκρατικής Παρατάξεως.
πηγή;Το ΒΗΜΑ, 17/02/2008
