Ν. Βάνης: Είναι τα ιστορικά “Δειλινά”
Γιαννίκος:
Τότε εγώ τα είχα οικονομήσει, πήρα τον Ν. Ξανθόπουλο φύγαμε από αυτό το κέντρο και πήγαμε στο “Καλαμάκι’, μεγάλο μαγαζί.
Ξαναήλθε ο Ν. Ξανθόπουλος λοιπόν και γινόταν σεισμός, και όταν λέω σεισμός, εννοώ σεισμός, μιλάμε για το 1965-1966. Κάθε μέρα γινόταν πάτε με να σε πατώ.
Ν. Βάνης: Θέλω να πάμε σε ένα άλλο κεφάλαιο στην σελίδα 33 όπου περιγράφεται την φιλία σας με τον Νίκο Ξανθόπουλο, μια φιλία 40 χρόνων.
Γιαννίκος: Η φιλία μας δεν είναι 40 αλλά 50 χρόνων. Ο Νίκος είναι από τα καλά παιδιά. Όταν τον γνώρισα ήμασταν 18 χρονών, και από τότε είμαστε κολλητοί. Ο Ξανθόπουλος μαζί με τον Χάρρυ Κλύνν θα προλογίσουν το βιβλίο. Είναι περισσότερο φίλος μου, που τι να σου πω για τον Ξανθόπουλο, Κοιμόμασταν μαζί σε ένα υπόγειο στην πλατεία Βικτωρίας.
Ν. Βάνης: Μου είπατε κιόλας χαριτολογώντας ότι εσείς τον προωθήσατε και στο τραγούδι, εκτός του ότι έγινε ηθοποιός.
Γιαννίκος: Εγώ επέμενα πολύ να βγει στο τραγούδι. Με τον Νίκο όταν ήμασταν παιδιά και ερχόταν στην Θεσσαλονίκη, βγαίναμε και κάναμε καμιά κανταδίτσα.
Ο Ξανθόπουλος έλεγε τα τραγούδια πολύ ωραία. Και εγώ του έλεγα ότι θα πρέπει να κατέβει στην Αθήνα.
Ο κουμπάρος μου, ονόματι Τεγόπουλος είναι μεγάλος σκηνοθέτης, και παραγωγός, ένας εκ των καλυτέρων στην Ελλάδα. Ο Νίκος έβγαλε πολλά τραγούδια.
Επέμεινα στον κουμπάρο μου, αλλά και στον μαέστρο τότε, τον αείμνηστο Απόστολο Καλδάρα από τα Τρίκαλα , που έγραφε τραγούδια για ταινίες, τα τραγούδια στις ταινίες που έπαιζε, να τα τραγουδά ο Νίκος. Τα πρώτα δύο έργα στην αρχή τα ντουμπλάρισε, ύστερα τραγούδησε.
Ν. Βάνης: Μετά μας λέτε τα τραγουδούσε ο ίδιος.
Γιαννίκος: Όταν λοιπόν το είπα στον κουμπάρο μου και τον Καλδάρα, τον έβαλαν και τραγούδησε, και από τότε έγινε και τραγουδιστής. Μετά από αυτό όταν εγώ γύρισα, για να υπηρετήσω στην αεροπορία, ήμουνα φαντάρος, έρχεται ένας φίλος ο Ναζιρίδης που είχε μαγαζί το “Καλαμάκι”, μετά έγινε “Αναμνήσεις”, και ύστερα ποτάδικο, πολύ παλιό μαγαζί.
Συγνώμη δεν πήγαμε σ΄ αυτό, τον πήρα τον Ξανθόπουλο και τον πήγα στα “Αστέρια”.
O Ξανθόπουλος επειδή τραγουδούσε για πρώτη φορά ήταν στεναχωρημένος, έλεγε και ξανάλεγε “Αμάν πως θα πω τα τραγούδια;;”, τότε ο Ξανθόπουλος είχε γυρίσει τρεις τανίες, “Ρε Νίκο του λέω ο κόσμος εσένα θα δει”, με το ζόρι βγήκε και τραγούδησε, τέτοια κάναμε πολλά.
Μια Συνέντευξη στον Ν. Βάνης του Γιαννίκο o “πατριάρχης” της Ελληνικής διασκέδασης
