Η εικόνα που αντίκρισα την Κυριακή με τους εκατοντάδες πιστούς να εισρέουν στο ιερό ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης, ήταν απίστευτη, συνάμα και πολύ ελπιδοφόρα για την ορθοδοξία μας, βλέποντας όλον αυτόν τον κόσμο να κρατά σφιχτά το μοναδικό όπλο που του απέμεινε, η πίστη του προς τον θεό, όλα τα άλλα είναι μάταια σ΄ αυτήν την κοινωνία.
Δεκάδες λεωφορεία με κόσμο απ΄ όλην την Ελλάδα κατέκλυσαν την μονή, για να προσκυνήσουν τον Άγιο, και τον τάφο του Όσιου πατήρ Παΐσιου η φήμη του οποίου ολοένα και εξαπλώνεται απανταχού της γης.
Τρία λεωφορεία ερχόμενα από την Ξάνθη είχαν αποκλειστικούς επιβάτες από την Ρωσία οι οποίοι προφανώς ήλθαν στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας.
Ωστόσο κάποιοι επιβάτες έδειχναν να είναι από την Ανατολή (φωτο), διότι φορούσαν μαντίλες εντός και εκτός μοναστηρίου, άλλα και φούστες με παντελόνια.
Προς στιγμήν μπερδεύτηκα και έκανα την σκέψη μήπως οι κυρίες αυτές δεν είναι Ορθόδοξες, ή κάτι άλλο, απάντηση την οποία δεν θα λάβω ποτέ.
Και ο κόσμος συνέχιζε να συρρέει τόσο, που δεν υπήρχε χώρος για να ανάψει το κερί του, ενώ στον τάφο του Όσιου Παΐσιου η σειρά των προσκυνητών ήταν ατελείωτη.
Συνήθως τόσο πολύ κόσμο που παρκάρε τα αυτοκίνητα ακόμα και κατά μήκος της διαδρομής προς το μοναστήρι, συναντάς στην Άγιες ημέρες των Χριστουγέννων και του Πάσχα. Και αυτό με έβαλε σε σκέψεις.
Ο σεβάσμιος γέροντας Παΐσιος που κυκλοφορούσε με τριμμένο ράσο, δίδαξε στον κόσμο την απλότητα και την ταπεινοφροσύνη, να παλεύεις για τα ιδανικά, να έχεις υπομονή και επιμονή, φαίνεται πως είχε προβλέψει και πολλά απ΄ αυτά που ζούμε σήμερα.
Κατάφερε επίσης να φέρει τους αμαρτωλούς κοντά στον θεό, οι οποίοι δείχνουν βαθιά μετανοημένοι, καθώς πως αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι στο μοναστήρι συνάντησα τρεις ανθρώπους που ήταν βίος και πολιτεία, δεν είχαν δε καμιά σχέση με την πίστη.
Όμως, ο γέροντας τους έφερε πίσω στον ίσιο δρόμο, προφανώς ύστερα από πολλά χαστούκια που έφαγαν, κάνοντας άστατη ζωή, δικαιώνοντας έτσι, τον γέροντα Παΐσιο που τόνιζε ιδιαιτέρα :
“την ανάγκη εξοικονομήσεως χρόνου από οποιαδήποτε επιβλαβή ή ανώφελη αποσχόληση μας, δια προσευχήν, αναλογιζόμενοι τι έκανε και τι υπέφερε ο Χριστός δι΄ ημάς, και τι αντιθέτως κάνουμε ημείς δι΄ αυτόν”.
Πάντως, ύστερα και από όλα αυτά, τίποτα δεν με παραξενεύει πλέον, η ζωή έχει πολλά γυρίσματα. Ευλογείται !!!!!!
