Της Χαράς Σαΐτη
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου! Πού να ξέρει κανείς, αν ο περίφημος «οικονομικός δολοφόνος» του Κούλογλου μετανόησε πραγματικά ή δεν είναι παρά ένα από αυτά τα συγκινητικά επικοινωνιακά αμερικάνικα τρυκ, που χτυπώντας κατευθείαν το συναίσθημα, επιτυγχάνουν δόλιους άλλους σκοπούς…
Το σίγουρο είναι πως το κοινό έμεινε με την απορία και την ένσταση. Όταν ένας άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τον εξανδραποδισμό μιας ολόκληρης χώρας, μια συγγνώμη, όσο ειλικρινής κι αν είναι, δε φτάνει.
Το απόλυτα αμερικάνικο μελό φθάνει στο αποκορύφωμα, όταν, η ειδοποιός στιγμή της μεταμέλειας ορίζεται από την πτώση των Δίδυμων Πύργων της 11ης Σεπτεμβρίου.
Αποτέλεσμα της μεταμέλειας αυτής, η συγγραφή ενός βιβλίου, που έγινε μπεστ-σέλερ και μεταφράστηκε σε 15 γλώσσες.…
Η παρωχημένη τακτική του πολιτικού εκβιασμού των δεκαετιών 60-70, έδωσε τη θέση της – μέσα και από την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, σε άλλου είδους πολιτικοοικονομικές εξαρτήσεις.
Οι τράπεζες αγοράζουν και πουλάνε τώρα τους λαούς και οι οικονομικοί δολοφόνοι αποτελούν ένα παλιό και ξεπερασμένο εργαλείο διαφθοράς.
Όμως, για την Ελλαδίτσα που καίγεται να βρει απαντήσεις και λύσεις, σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή, κάθε νύξη ή ομοιότητα με τα δικά της βάσανα είναι τουλάχιστο αφορμή για προβληματισμό.
Με αγωνία περίμενε το κοινό τις απαντήσεις του Στέλιου Κούλογλου, που διάλεξε την Λευκάδα ως έναν από τους σταθμούς μιας περιοδείας ανά την Ελλάδα, για να προβάλλει την ταινία «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου» : όσα θα θέλατε να μάθετε για το χρέος και το Δ.Ν.Τ.
Χιλιοειπωμένα και χιλιοβασανισμένα τα ερωτήματα και οι απαντήσεις:
– Το κομματικό πολιτικό σύστημα έχει παρακμάσει και δεν μπορεί να βρεθεί λύση μέσα από το ίδιο σύστημα που δημιούργησε το πρόβλημα.
– Τα ΜΜΕ και οι τηλεοράσεις κάνουν προπαγάνδα και δεν λένε την αλήθεια στον κόσμο. ( μάλλον εννοούσε ότι την έλεγαν, όσο ο ίδιος δούλευε σε αυτά!)
– Ένα κομμάτι του χρέους είναι «επαχθές» και θα μπορούσαμε να το αποφύγουμε.
– Το υπόλοιπο, είναι αποτέλεσμα κακής διαχείρισης, για την οποία είμαστε όλοι υπεύθυνοι, λίγο ή πολύ.
– Πρέπει να αντισταθούμε, να αναλογισθεί ο καθένας τις ευθύνες του και να κάνουμε μια νέα αρχή.
– Πρέπει να αρχίσουμε να παράγουμε πρωτογενές υλικό, για να υπάρξει ανάπτυξη.
Στις πολύ προσεκτικά διατυπωμένες απαντήσεις του, ο Κούλογλου δεν μας πρότεινε μια μορφή αποτελεσματικής αντίστασης, δεν έδωσε ένα όραμα που θα μας έδινε το σθένος να παλέψουμε την κατάσταση. Κι εμείς, που αυτό περιμένουμε από ανθρώπους του δικού του εκτοπίσματος, προβληματισμένοι και στριμωγμένοι στο ίδιο αδιέξοδο για μια ακόμα φορά, καταλάβαμε πως το καράβι βουλιάζει, ο καπετάνιος θα το εγκαταλείψει πρώτος κι εμείς βρισκόμαστε κλειδωμένοι στ’ αμπάρι…
Η αλήθεια είναι πως δεν πέφτουν στο κενό τέτοιες ψύχραιμες και ορθολογικές προσεγγίσεις. Αυτός ο θυμός που διογκώνεται και δεν εκτονώνεται, καλό είναι να ακούει τέτοιες φωνές πριν ξεσπάσει εκεί που δεν πρέπει.
Αλλά, ως φαίνεται, κανείς δεν προχωράει πέρα από αυτή τη μέση γραμμή, όπου συνειδητοποιούμε το πρόβλημα και κάνουμε την αυτοκριτική μας, ενώ την ίδια στιγμή καταρρέει γύρω μας ένας ολόκληρος κόσμος.
Ο πολιτικός κόσμος των κομμάτων διεφθαρμένος, οι πνευματικοί οδηγοί σιωπηλά αμήχανοι, απογοητευμένοι ή καταδικασμένοι σε σιωπή, ο λαός υπνωτισμένος από τις τηλεοράσεις.
Επιτέλους ας δούμε και τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι ενεργητικό!
Να μην ψηφίζουμε, το κάναμε και δεν είδαμε να παίρνουν το μήνυμα.
Να μην πληρώνουμε το κάναμε, και μας είπαν τζαμπατζήδες.
Να φωνάξουμε έξω από τη Βουλή το κάναμε και αυτοί κάψανε τη Μαρφίν.
Να γιαουρτώσουμε πολιτικά πρόσωπα το κάναμε και μας είπαν τραμπούκους.
Τι να κάνουμε τελικά; Πώς να αντισταθούμε;
Εκείνο που δεν αναφέρθηκε στη συζήτηση ήταν το ενδεχόμενο να μη βασιζόμαστε πια στο σύστημα ανάπτυξη – κατανάλωση.
Αυτό, βέβαια, με μια λέξη, λέγεται καπιταλισμός και ακούγεται βαρύγδουπο.
Ένα σύστημα που ξεκίνησε μαζί με την ύπαρξη των οικονομικών δολοφόνων, βασίστηκε στην αποκλειστικότητα της διαχείρισης του πετρελαίου, επάνω στο οποίο οικοδομήθηκε ολόκληρη η σύγχρονη ζωή. Υπάρχουν, όμως, φωνές που μιλάνε για το στοίχημα της «αποανάπτυξης», της κλειστής ανταλλακτικής οικονομίας, της αυτοδιαχείρισης της ενέργειας και των αγαθών.
Με άλλα λόγια, αν δεν υπάρχουν χρήματα, ας τα παρακάμψουμε! «Όταν το χρήμα, που είναι από τη φύση του άγονο, γεννάει καρπούς, τότε στερεύει η γη, που η φύση της είναι να γεννάει».
Αυτά τα προφητικά λόγια έχει πει ένας βαθύτατα πολιτικός άνθρωπος, ο Μέγας Βασίλειος, χιλιάδες χρόνια πριν.
Ας αναθεωρήσουμε, λοιπόν, τις ίδιες τις αξίες μας, για να μπορέσουμε να βγούμε πλουσιότεροι από αυτήν την κρίση.
Και αφού οι πολιτικοί και οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου σιωπούν, ας σκύψουμε στον απλό άνθρωπο, του οποίου η λαϊκή σοφία, βλέπει τα πράγματα ξεκάθαρα:
«Εγώ θέλω να γίνει πτώχευση! Περνάω κάθε πρωί για να πάω στο μεροκάματο και είναι δυο χιλιάδες άνθρωποι με ένα καλαμάκι στο στόμα και κάθονται στα καφενεία.
Αυτοί εκεί πέρα συζητάνε για την πτώχευση. Όταν θα γίνει πτώχευση θα κοιτάξει ο ένας να φάει τον άλλον. Χειρότερη πτώχευση από τη δικιά μου, δεν πρόκειται να γίνει.
Το μόνο που θα αλλάξει, είναι ότι δε θα μου δίνουν εύκολα οι φίλοι μου δανεικά…», μου λέει ο φτωχός πλην τίμιος φίλος μου.
Μήπως έχει δίκιο;
lefkadaslowguide
