Δεν είναι κάτι καινούργιο θέμα . Άπαντες γνωρίζουν πως οι καλλιτέχνες Έλληνες και ξένοι έχουν νόμιμες εταιρείες , είτε είναι στο όνομα τους, είτε στα παιδιά τους, είτε συμμετέχουν σε άλλες εταιρείες σε εσωτερικό και εξωτερικό.
Δεν είναι κάτι καινούργιο το θέμα της φοροδιαφυγής των καλλιτεχνών.
Εάν ήθελε το κράτος να πατάξει την φοροδιαφυγή και στους καλλιτέχνες, θα έλεγα να πάρει μόνο ένα συγκεκριμένο μέτρο.
Και εξηγούμαι …
Οι καλλιτέχνες όταν πραγματοποιούν μια συναυλία, ή εμφανίσεις σε κάποιο νυχτερινό κέντρο, υπογράφουν συμβόλαια τα οποία καταθέτουν και στην εφορία.
Ωστόσο, ο έφορος δεν βλέπει τις λεπτομέρειες .Όπως και οι ίδιοι οι υπουργοί που κλείνουν τα μάτια, διότι έχουν άμεση σχέση με τους καλλιτέχνες διότι κυρίως ψηφοφόροι τους .
Και ερωτώ: Ένα πρώτο όνομα της μαρκίζας είναι δυνατόν να πηγαίνει στις εφορίες με συμβόλαιο 500 ή 1000 Ευρώ ;;
Και γιατί το κάνει δεκτό ο έφορος και δεν βάζει πλαφόν από 3.000 Ευρώ και άνω την βραδιά;;
Μάλλον οι τεχνοκράτες του Υπουργείου Οικονομικών και οι Τροϊκανοί δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι πολύ εύκολο να πατάξουν την φοροδιαφυγή στον κλάδο αυτό, αλλά δεν το επιθυμούν (ακόμα).
Τα ρεπορτάζ (από δελτία τύπου)επί του θέματος που έκαναν εφημερίδες και κανάλια είναι άνευ σημασίας. Το κάνουν για να εκφοβίσουν τον κόσμο, να ανεβάσουν τηλεθέαση ,να λένε ότι,”να εμείς βάζουμε χέρι και στους καλλιτέχνες”, αλλά και να να χλευάζουν κάποιοι δημοσιογράφοι χυδαία, καλλιτέχνες του πενταγράμμου που την Ελλάδα ύμνησαν όπου και να εμφανίζονταν στο εξωτερικό , αλλά και που έχουν συμμετάσχει αμέτρητες φορές σε φιλανθρωπικά καλέσματα.
Μου θυμίζει παλαιότερα ένα μεγάλο κανάλι που πήγε να κλείσει κάποιο νυχτερινό κέντρο για φοροδιαφυγή, οι ρεπόρτερ βρισκόντουσαν έξω από το κέντρο ,νωρίτερα από το ΣΔΟΕ. Ο δε, ρεπόρτερ του εν λόγω καναλιού μου εκμυστηρεύθηκε ,ότι το ΣΔΟΕ τους είχε ενημερώσει για σφράγισμα ενός μαγαζιού ζητώντας τους να πάνε με την κάμερα τους να τραβήξουν τα πλάνα αυτό το Show, γιατί περί αυτού επρόκειτο.
Άλλωστε, είναι πολύ σοφά τα λόγια του αειμνήστου δάσκαλου της δημοσιογραφίας Δημήτρη Γουσίδη, ο οποίος μου είχε είπε ότι “πολλοί στην δημοσιογραφία είναι δούναι και λαβείν”.
